Gister stond alweer de 5e training voor Mirte op de planning. Direct uit school schoten we alledrie in onze hardloop outfit. We're ready to go! Eventjes een plan bedenken, wat zouden we vandaag eens gaan doen? Uiteindelijk stemden we in voor een interval training te gaan. 600m hardlopen, 100m sprinten en 200m lopen. Was dit te doen voor Mirte? Geen idee, let's check it out! Na de 1e 600 meter + sprint had Mirte zijsteek. Geen heel goed begin, maar soms begin je slecht en ren je later met gemak. Even jezelf uitstrekken, armen in de lucht, en de zijsteek zakt (als het goed is) weer af. Na 200 meter rust waagden we ons aan de 2e run + sprint. Ai, Mirte had het wederom zwaar.. Hadden we dan toch een iets te hoog doel gesteld? Dapper vecht ze door. Ze vertelt ons dat ze op verschillende plekken pijn heeft. ''Probeer ze te negeren!'' Ja, maar het doet echt heel zeer.. Nog even volhouden! Je mag bijna weer lopen. Hierna hebben we de intervaltraining doorgezet, Mirte bikkelde hard, probeerde haar pijntjes te negeren. Bij de 4,4km was het genoeg. Ze kon niet meer, had alles gegeven. Ons plan was de 5km, maar als het niet meer gaat moet je stoppen. Wij hebben genoeg gepusht en zij heeft genoeg gestreden. Achteraf heb je wel een @*&$#%)! gevoel, maar je zult er toch vrede mee moeten nemen. Er zullen meer tegenslagen op je pad komen. Pieken en dalen. Na een run die niet heel lekker ging heb je juist weer de motivatie om jezelf weer te verbeteren. Ik kan beter dan dit, dat weet ik gewoon! Alleen vandaag zat ik niet echt lekker in de run. Maar er komen nog veel meer dagen dat je rent als een speer, je jezelf verbaasd met je prestaties. Focus daarop! Blijf niet te lang hangen in die ene run die bar slecht ging. Je zult de volgende keer knallen!! En vooral jij, Mirte!
Wat doe jij als een run niet zo goed gaat? Zakt de moed je in de schoenen of focus jij je alweer op de volgende run?