Soms heb je van die dagen dat gewoon alles perfect is en dat niks je tegenhoudt om een PR neer te zetten. Dat hadden wij zondag. We liepen gewoon 15km. Echt wow. Zo keken we elkaar aan toen we die afstand haalden. Wow wow wow. Hebben we dit serieus gedaan? HOE KAN DIT?! We hebben nog nooit verder gelopen als 10km en nu lopen we ineens bam! 5 km verder. Unbelievable. Maar zo gaaf!! We kunnen gewoon zeggen dat we op onze 15e 15km gelopen hebben. Hoe cool is dat? We zijn weer een stapje dichterbij ons doel: de halve marathon in 2014. Nog even doortrainen en we halen het gewoon! This is the story of the day we ran 15km for the first time.
THE RUN
Het naar de 10km rennen was helemaal niet moeilijk. Bij de 5km hadden we net het idee alsof we pas net begonnen waren. En dat is een goed teken. Dan kun je nog wel even door. Het doel was in eerste instantie 12km. Een sprong vooruit, maar ook weer niet te veel gevraagd. Nadat we de 10km hadden gepasseerd, werden we eigenlijk steeds enthousiaster en begonnen we steeds sneller te rennen. Je bent al zo blij met het nieuwe PR en ondertussen heb je het gevoel dat je nog uren door kunt gaan. De wandelaars moedigden ons aan en we kregen zelfs een applausje! We konden alleen nog maar lachen. Onze benen deden het werk en we bleven maar doorratelen over hoe trots we wel niet op onszelf waren. Bij de 12 km waren we al dik tevreden, maar er kon nog wel wat bij de kilometerteller op. Op naar de 15! Eerst renden we 1km tegen de wind in en toen kwam het geniale idee om om te keren en met de wind mee te lopen. Een duwtje in de rug kon natuurlijk geen kwaad en het mocht, want we hadden ook een heel stuk tegen de wind in gelopen. De wind bracht ons tot de 14 en toen kwam nog een rots tuk: de heuvel. Met onze laatste krachten renden we deze op en toen was het definitief: het prachtige getal 15 stond op de nike app. Wauw. Hug! High five! Wow. Even beseffen dat we dit gewoon gedaan hebben.
THE PAIN
Bij zo'n lange run krijgt je lichaam het natuurlijk wel te voortduren. Bij de 15km hadden we eigenlijk het gevoel dat we nogw el konden doorlopen, maar we stopten. Het was genoeg geweest en anders zouden er blessures om de hoek kunnen komen. Toen we uit onze comfort zone (de 10km) gingen, kwamen er ineens andere pijntjes opzetten. Geen standaard zijsteek meer, maar pijn in de knieën en enkels. Eerst begon mijn linker knieholte te zeuren, mijn
been wilde helemaal niet meer goed strekken. Gelukkig functioneerde het andere
been nog prima, dus die hield me op de been. Toen dat kwaaltje eenmaal gezakt
was (bij km 13) begonnen mijn enkels pijn te doen. Dit had ik ook nog nooit meegemaakt. Maar het is wel logisch, je bent toch meer dan een uur aan het rennen en bovendien lagen er veel takken en bladeren op de paden. Tot
slot hadden we beiden last van onze onderkant van de voet. Er is een dikke laag
eelt ontstaan. Nee, die voeten zijn op dit moment geen beauty's. Maar het maakt
allemaal niet uit. We zijn weer een stapje dichterbij de halve marathon!
WHAT'S NEXT?
Onze volgende stap? Natuurlijk weer een (of meer) kilometer verder lopen. Naast dit zullen we ook trainen om ons tempo te verhogen. De challenge voor de halve marathon is om hardlopend naar Meppel te gaan, wat 14km is. Daar zullen we nog even voor moeten trainen, aangezien het heel andere koek is als in het bos lopen. Ten eerste is het één lange weg, tussen de weilanden. In het bos zijn er allemaal bochten en is er veel meer te zien. Ten tweede is het asfalt. Wij lopen echt haast nooit op asfalt. Bospaden zijn we gewend, vinden we fijn vanwege de demping. Over een maand hopen we deze challenge te kunnen voltooien!
Voel jij ook pain & happiness als je uit je comfort zone rent?
