Iedereen heeft het vast wel een keer. Je zit er gewoon even helemaal door heen. Niks lukt of gaat zoals jij het wilt. Het liefst kruip je je bed in en doet voor de rest van de dag niets meer. Tijdens het hardlopen hebben wij hier ook wel eens mee te maken. Het gaat gewoon niet lekker en je bent op de helft van je run al kapot. Dan denk je: waarom doe ik dit in vredesnaam? Stop gewoon! Op dat moment moet je doorzetten en jezelf pushen tot het eind, hoe moeilijk dat ook is. Jij bent een doorzetter, jij kunt dit!
Vandaag hadden wij ook zo'n dag waarop het gewoon niet gaat. Onze vaste 10km sunday run stond op de planning. We renden eerder dan normaal, maar dit maakte niets uit (behalve dat we eerder ons bed uit moesten komen). Het weer was prima, er stond een koele wind. We hadden in ieder geval geen zuurstof tekort, een probleem waarmee we steeds vaker te maken krijgen nu het warmer en broeieriger wordt.
The Run... We gingen er met goed moed tegenaan! 'Laten we voor de 11 km gaan!' zeiden we tegen elkaar. Een doel stellen is altijd goed :). Maar nadat we de 4km passeerden waren we eigenlijk al moe. Normaal vliegen de eerste paar kilometers voorbij, maar nu leek het alsof we als slakken elke kilometer aflegden. We moesten onze lichamen vooruitslepen, wat normaal het werk is van de benen. Zwaar gevoel in je benen.. Voor ons gevoel hadden we allang 6 km gerend, terwijl er nog maar 5 op onze teller stond. Dit werkte niet heel motiverend voor ons. Hoe kunnen we in vredesnaam de 10 km halen (we hadden ons doel van 11km alweer van de baan gesleept) als we op de helft al moe zijn?
Dit vraagt om motivatie. Waar haal je motivatie vandaan als het niet lekker gaat? Denk bijvoorbeeld aan het gevoel dat je krijgt als je je doel bereikt hebt. Er zijn ook veel plaatjes die motiverend. Zelf zijn we niet erg fan van foto's waarop superdunne, afgetrainde lijven te zien zijn. We houden meer van teksten waardoor wij zin krijgen om te hardlopen of ons doel te bereiken.
In een volgende post komen meer motiverende plaatjes! Oké, back to business: de run. Uiteindelijk hebben we toch 10km gelopen. Het was zwaar, we moesten doorzetten, but we did it! Na de 6km hebben we wel 1km op gewandeld, maar alsnog hebben we de 10km binnen het uur gerend! Het is dat we met elkaar renden, anders hadden we eerder opgegeven. Nu sleepten we elkaar er doorheen. And good to know: na een slechte run kan het alleen nog beter gaan, so don't give up!
